Etzanda nago mundu berezi honek mirets dezakeen txoko horietako gutxietako baten. Alegia, inon ere ez, baina etzanda. Zeruari begira, gainera. Eguzki izpiek min ematen didate begietan, baina ez ditut ixten, funtsean sentsazio atsegina delako. Paisaia urdina dago nire parean, ederra benetan, oroitzapenetan iltzatuta geratzen den horietakoa da. Hala ere, zenbait hodei antzeman daitezke. Ezer ez da perfektua, ezta?
Horrelako egunetan ezinegonak nire barneak mugiarazten ditu: nostalgia, malenkonia eta samina. Ez da goibeltasuna, ez dut edalontzia erdi hutsik ikusten, holako egunek ez dute zerikusirik pesimismoarekin. Bizitza bera da horrelako sentimenak edukitzera naramana. Beno, bizitza eta bere gazi-gezak, orainaldia sortzen duten iraganeko ekintza guztiak. Baina ez dut malkorik sentitzen nire masailetatik behera jaisten, hutsik nagoela uste dut.
Gogoak ez dira nahikoa altxa eta hodeiak harrapatzen saiatzeko, baliteke gogorik ez edukitzea ere. Hurbilago egongo balira, besoa luzatzea nahikoa izango balitz, haiek hartu eta Lurreko beste puntara bidaliko nituzke, neuk behintzat Eguzkiaz disfrutatu ahal izateko.
Di-da batean, konturatu gabe, txakur forma zuen laino hura dagoeneko Gasteizen dago. Madrilen, Marokon, Sierra Leonan… Badakit ez dela inoiz itzuliko ni nagoen tokira. Eta inoiz itzuliko balitz, Sarrionandiaren olerkiak dioen bezala, ez litzateke berdina izango. Ez luke itxura bera edukiko, eta seguruenik, izatekotan, inor ere ez litzateke bere presentziaz jabetuko.
Zein azkar aldentzen diren zeruko hodeiak eta zenbat kostatzen zaigun bihotzean ditugun horiek urruntzea.
No hay comentarios:
Publicar un comentario