Ilusioa

Ilusioez bizi den pertsona orori deitzeko “iluso” terminoa erabiltzen da gazteleraz eta esan genezake, tamalez, askotan mespretxuz egiten dela. Nire galdera honako hau da, ordea: eta nor ez da ilusioez bizi? Zera esan nahi dut, errealitatetik urrunago zein hurbilago egon, denok dauzkagula ametsak gure bihotz inperfektu horretan. Batzuk euren egunerokotasunean gozatuko dituzte, beste batzuk noizean behin, zer edo zer berezia egitean: bidaiatu, kotxe bat erosi, seme-alabak eduki, liburu bat idatzi. Baten batek, agian, ez ditu ilusio horien haziak inoiz landatuko, eta landatzekotan, ez ditu handitzen ikusiko. Eta zer axola du?

Gizakia gizaki denez eta denetik pentsamenduak eta sentimenak ditu, eta noizbehinka, biak nahasten dituenean, gauza zoragarriak sortzen dira, onerako nahiz txarrerako. Arrazoiaz baliatuz bihotzak dioena jarraitzea izan liteke gakoa, norberaren esku dago. Gizakia bizitza aldrebesten duen izaki bizidun sinplea da, gauzen irudikapen eta interpretatzea garatu duena. Konplexua dela uste duen arren ez duena antzematen bizitzea jaiotzearen ondorioa dela, eta hiltzea bizitzearena.

Hala eta guztiz ere, honen guztiaren muina da jabetzea mundu guztiak ez duela helburu finkorik bere bizitzarako, ez aurreikusitako biderik, baizik eta itxaropena eta gogoak. Bidea gure pausuek osatzen dute, gure pausuak guk geuk ematen ditugu, eta badugu gaitasun nahikoa pausuak ematea edo ez ematea erabakitzeko.

Ametsak errealak izango dira gure barnean bizirik dirauten bitartean, nahiz eta ez ikusi, usaindu, ukitu, dastatu edota entzun. Ametsek gu gidatzen bagaituzte, ametsen menpekoak izateko arriskua edukiko dugu. Horregatik saiatu beharra daukagu gure ametsak gure gogamenaren menpekoak bihurtzen, egiten dugun mugimendu bakoitzaren ondorioak, gure lan eta esfortzuaren fruituak, gure nortasunaren isla. Azkenik, gogoeta bat egitera gonbidatzen zaitut: bizitzan ilusiorik ez baduzu, bizitzeko ilusiorik ez baduzu eta zure bizitza ez badu ilusioak mugitzen… zertarako bizi zara?

“Ametsak amets, aurrera goaz; helburu finkorik gabe, burua tente, edonora”