Ilusioa

Ilusioez bizi den pertsona orori deitzeko “iluso” terminoa erabiltzen da gazteleraz eta esan genezake, tamalez, askotan mespretxuz egiten dela. Nire galdera honako hau da, ordea: eta nor ez da ilusioez bizi? Zera esan nahi dut, errealitatetik urrunago zein hurbilago egon, denok dauzkagula ametsak gure bihotz inperfektu horretan. Batzuk euren egunerokotasunean gozatuko dituzte, beste batzuk noizean behin, zer edo zer berezia egitean: bidaiatu, kotxe bat erosi, seme-alabak eduki, liburu bat idatzi. Baten batek, agian, ez ditu ilusio horien haziak inoiz landatuko, eta landatzekotan, ez ditu handitzen ikusiko. Eta zer axola du?

Gizakia gizaki denez eta denetik pentsamenduak eta sentimenak ditu, eta noizbehinka, biak nahasten dituenean, gauza zoragarriak sortzen dira, onerako nahiz txarrerako. Arrazoiaz baliatuz bihotzak dioena jarraitzea izan liteke gakoa, norberaren esku dago. Gizakia bizitza aldrebesten duen izaki bizidun sinplea da, gauzen irudikapen eta interpretatzea garatu duena. Konplexua dela uste duen arren ez duena antzematen bizitzea jaiotzearen ondorioa dela, eta hiltzea bizitzearena.

Hala eta guztiz ere, honen guztiaren muina da jabetzea mundu guztiak ez duela helburu finkorik bere bizitzarako, ez aurreikusitako biderik, baizik eta itxaropena eta gogoak. Bidea gure pausuek osatzen dute, gure pausuak guk geuk ematen ditugu, eta badugu gaitasun nahikoa pausuak ematea edo ez ematea erabakitzeko.

Ametsak errealak izango dira gure barnean bizirik dirauten bitartean, nahiz eta ez ikusi, usaindu, ukitu, dastatu edota entzun. Ametsek gu gidatzen bagaituzte, ametsen menpekoak izateko arriskua edukiko dugu. Horregatik saiatu beharra daukagu gure ametsak gure gogamenaren menpekoak bihurtzen, egiten dugun mugimendu bakoitzaren ondorioak, gure lan eta esfortzuaren fruituak, gure nortasunaren isla. Azkenik, gogoeta bat egitera gonbidatzen zaitut: bizitzan ilusiorik ez baduzu, bizitzeko ilusiorik ez baduzu eta zure bizitza ez badu ilusioak mugitzen… zertarako bizi zara?

“Ametsak amets, aurrera goaz; helburu finkorik gabe, burua tente, edonora”

Sueños

En lo más profundo de nuestro ser se esconde algo, algo indescriptible que guarda un tesoro que sólo nos pertenece a nosotros mismos. Nuestros sueños.
Los objetivos que queremos lograr a lo largo de nuestra vida nos acompañan día tras día, haciéndonos luchar, sacándonos una sonrisa de vez en cuando, y por supuesto, también haciéndonos derramar alguna que otra lágrima. No son perfectos, tampoco nosotros lo somos, pero están ahí, para que este transcurrir del tiempo se nos haga más ameno, para darle sentido a nuestros pasos.
¿Pero qué pasaría si viésemos nuestros sueños realizados? ¿Qué lógica tendría entonces seguir adelante si nuestros mayores deseos se hubiesen cumplido?
Vivir con ese orgullo, podríamos pensar, sentirlo en el recuerdo como algo imborrable. Pero ya está, esas ansias, ese esfuerzo y esas ganas, pese a estar realizados, no seguirían junto a nosotros, formarían parte del pasado, ese pasado hermoso y gratificante.
Por todo ello, como leí una vez en un cuento, creo conveniente que los sueños nunca se cumplan, para no llegar a la frustración ni al desamparo; para poder decir "yo tengo un sueño, tengo una razón por la que estoy aquí" y no "yo tuve un sueño, se cumplió, y ya no tengo un papel en este mundo hecho para los más valientes, no para los agraciados".